Monthly Archives: November 2009

It Takes a Village to Welcome Hope

During past couple of months, I have heard of several incidents and news about death of individuals in our Iranian – Canadian community that unfortunetly have gone unnoticed.  This note intends to raise awareness and explore ways in which we can do more in future to help those who are in pain or those having difficult times.

We should be concerned and be willing to rise above and beyond to discuss why there is silent suffering within our community.  We should feel sorry for how we as a community could be doing more, yet at times we are all caught in details and superficialities.

Out of respect for these people,  no one should be allowed to disclose their identity or feel sorry for them.  Each one of us goes through life differently and individually.

Just two months ago, I heard about the sudden death of a young Iranian woman who lived in Vancouver.  Many of us must have passed her by and some of us may have known her.   She was in her mid-40’s.  She died in silence.  She was a single mother, divorced, depressed, unemployed, ill, and in grief for many unknown reasons.   She was found dead by her relatives.  The  autopsy showed that she died of natural reasons.  Her heart had just stopped beating – I am sure her heart was broken because of many issues that many of our fellow Iranian women and men are dealing with.

We can only imagine how she have felt or what she experienced in her young life.

Besides this incident, there have been many suicides in our community during past couple of years, including a young mother who jumped from a bridge just last year.

We all hear these stories.  Undoubtedly, there are too many of these stories we constantly hear about, things that are happening for  our fellow Iranians either here or elsewhere.

This is devastating to witness this much of pain and suffering among our people.

However we can help one another more, at least for those of us living in resourceful countries like Canada.

The most recent suicide was by a male, someone many of us know.  Again we are focused on the circumstances that led to these exhibitions of helplessness, hopelessness, and pain.

Suicide is one of the areas we never want to hear about. It is hard to contemplate how someone can get to that point.  People who get into this destructive path, they go through a wide range of emotions such as guilt, shame, anxiety, confusion, anger, depression, isolation, pain, and loss.

If we add the couple of shooting incidents in which our young Iranian (mostly male) individuals have been involved, then we can realize that the list goes on and on.

It is important to know that help is available and we can help those who are suffering in silence.
There are enough researches proving how mental health influences our physical, spiritual, and social life.

Challenges in personal, interpersonal, and social relationships do not need to cause us this much of emotional distress.   Divorce, parenting problems, domestic abuse, bullying, dating problems, and harassments are only few areas where individuals and families are affected by without seeking proper help.

Depression is a normal reaction to many abnormal situations.

Therefore, we need to promote help and hope.

Reaching out and asking for help should be encouraged more in our community. It is up to all of us to promote hope.

Help is available.

November 30,2009
www.middlepeace.com

Share

تاکید بر روابط

دیشب عروسی‌ یک زوج ایرانی‌-کانادایی بودیم. سادگی‌، بی‌ آلایشی، و جو دوستانه در این میهمانی توجه مرا جلب کرد. این زوج جوان و دوست داشتنی به همه اعلام کرده بودند که از آوردن گٔل و کادو خود داری کنند، و اگر کسی‌ دوست داشت که کادوی بدهد می‌توانست کمک مالی به خرج مسافرت پس از عروسی‌ بکند.
البته که انتخاب و سلیقه شخصی، دید به زندگی، و خواست انسان‌ها با هم متفاوت است، ولی‌ چه میشد که ما بیشتر بسوی تجلل در رفتار و کمتر بسوی تجلل در ظواهر می‌رفتیم.
فکر می‌کنم همه ما به اندازه کافی‌ داستان‌های دلخراش عروسی‌‌های گران قیمت و ورشکسته گی چند خانواده به خاطر تحمل مخارج عروسی‌ در ایران را می‌شنویم.
دلخراش تر داستان‌های تدارکات جهیزیه، دعوا بر سر مهریه، گرفتن شیربها، برگزاری مراسم حنا بندان، و دیگر خرج‌های اولیه است که بیشتر گاهی ضربه‌های فراوان به خانواده‌های میزبان (عروس و داماد) و میهمان میزند.
چیزی را که نمی توان کتمان کرد مسائلی‌ است که گاهی ضربه‌ها را بیشتر می‌کند؛ چشم و هم چشمی، پوز دادن، و به نوعی ری دیگری را کم کردن که همه تصاویر خرید و فروش انسانی‌ را در پیش چشم میاورد و نه آمادگی برای یک زندگی‌ مشترک.
و بعد هم که بر طبق تمام آمار‌های غیر رسمی‌ ولی‌ مشاهده‌ای و تجربی‌، امر طلاق در ایران و بین ما ایرانی‌‌ها یک روش صعودی و پیش رونده دارد.
به اجرا گذاشتن مهریه و تمام سکه‌های پشت قباله ازدواج و به زندان انداختن جوانانی که نمیتوانند از پس پرداخت قیمت آن همه سکه‌های بیرنگ بر بیایند، همه واقعا که زنجیره اسارت فکری – فرهنگی‌ ما ایرانیان را سنگین تر و سهمگین تر میکنند.
ای کاش که یاد میگرفتیم بر روابط تاکید کنیم و نه بر ضوابط. با حس همدردی برای تمامی‌ جوانانی که زندگی ایشان به دلایل ذکر شده، تبدیل به صحنه جنگ شده و امید به زندگی شیرین و مشترک، در طوفان ظواهر بر باد رفته.مطمئن هستم که تعداد این عزیزان کم نیست.

Share

تصحیح کردن دیگران

از آنجا که معتقدم هر لحظه زندگی‌ صحنه‌ای برای یادگیری و فراگیری می‌باشد، مصمم هستم که یکی‌ از رفتارهای ما ایرانیان را که بیشتر به یک بیماری میماند تشریح کنم، شاید که کمی‌ به یادگیری جمعی‌ کمکی‌ کرده باشم.

ما همه درگیر این رفتار بیماری زا و گاه معتاد به چشیدن مزه تلخ عواقب این رفتار هستیم. ما همه، از کوچک تا بزرگ و از صبح تا شب گاهی گرفتار این رفتار هستیم رفتاری که آنرا میشود تصحیح کردن دیگران نام برد.

حال ما این شانس را میدهیم که شما یک نفر و یا خانواده شما از این بیماری مبرا باشند، ولی‌ اگر با خودمان خلوت کنیم میبینیم که بیشتر ما در هنگام بحث کردن، خود را بر حق و دیگران را در اشتباه میبینیم.

به همین دلیل هم در تمام بحثها بجای گوش کردن، سعی می‌کنیم که دیگری را از دید اشتباه برگردانیم و ایشان را تصحیح کنیم. در این راه از دادن هر گونه پند و اندرزی هم پروا نداریم و هر آنچه که در چنته داریم بروز میدهیم. گاهی بعضی‌ از ما تندتر از دیگری رفته و در جایی که دیگری را قابل اصلاح نبینیم، هر چه که میتونیم از مرز تربیت، احترام، و قبول دیگری فراتر میرویم.

البته این همه برای داغ کردن بحث کنونی‌ است ولی‌ گذشته از شیرین کردن بحث، بسیاری از ما از این بیماری تصحیح کردن دیگران رنج می‌بریم بدون اینکه خود واقف باشیم. به راه راست آوردن دیگران و یا دیگران را با خود همراه کردن، ریشه در نداشتن باور به چند باوری دارد، ریشه در نداشتن صبر و حوصله برای عقیده متفاوت از ما دارد. و این همه را ما مدیون سیستم‌های مستبد تک فکری و تک روشی‌ هستیم که همچنان چهار نعل با سرنوشت مردم ما و در روح و روان ما میتازند.

ای کاش که ما اجازه میدادیم که دیگران خطا کنند و اجازه میدادیم که دیگران اشتباه بگویند।‌ای کاش که نیازی به اصلاح دیگری نبود، این نیاز یک بیماری است و ما با اصلاح کردن دیگری، رفتار استبدادی که در خون فرهنگی‌ ما جا گرفته و لکه‌های بزرگی‌ بر جا گذشته است را، تکرار می‌کنیم.

اگر همیشه به این بیندیشیم که چگونه دیگری را عوض کنیم، از خودمان غافل میمانیم. اگر به این بیندیشیم که خودمان چه میتونیم انجام دهیم، به دیگری هم اجازه این کار را میدهیم.

Share

Iranian Educators Society for Families

In promoting new skills for our Iranian community, we are forced to discuss a prolonged migration that has direct impact on our lives.  In our Iranian community, we have  numerous professionals who do challenge the status quo by asking the mainstream services target more specific populations.  In that sense we are creating our new immigrant community.

We Iranian know this metaphoric paradigm: “No one scratches your back but your own nails”, meaning no one helps you but yourself.  This is how it feels when realizing the overwhelming amount of issues and problems that our communities face.

We can not afford to let go of our own power and wait for someone else do something for our community.  For years we Iranian have asked all authorities to provide for an “Iran’s House”, however we can not organize our own resources towards something like that.

Now, it is time for action and we have to understand that the solutions to our problems are in our hands.

I will tell you more about what I mean.

Having one epsilon of care for the cultural-political-social-historical and psychological dilemmas we Iranians live with,  we have to think large.  We have to be wishful in our thoughts.  We have to imagine the best we can do in order to anything gets done.

We are all suffering from the constant repressive forces that are worsening the human condition in our communities inside our home country.

However problems do not stay in one place, they move.

They come here with people who are leaving Iran due to the unimaginable hardships.  We have dilemmas here, in our communities where we reside.

The only difference is the degree of problems, however relationship issues, divorce, parenting problems, depression, anxiety, confusion, and family problems find new shapes in our immigrant communities.

We need to  gather our strength and optimism to help our communities in best possible ways.

For this reason, we have established a non profit society to offer our clinical expertise to our people here in Greater Vancouver.

Iranian Educators Society for Families is the result of a wishful thinking and hard work.

Now that we have a society in place, we need support for the delivering of our services.

Yet, we hear some government funded programs being concerned about “duplication of services.”

It is interesting that now that we have for the first time created a place of our own, a place we can use our cultural expertise and clinical support for our people, then we hear about some “concerns.”

It is well perceived that in the North American culture we live in a large competition filed, those who run faster will win, yet not necessary those who run faster always do a greater job.
To those who are concern about our growth and our Society, I would like to say: Sorry, competition is a fact.

At times we have to look at the quality of the services we offer.

This is where my paradigm shift comes to place: No one scratches your back besides your own nails. We got to do it by ourselves.  we can not let our deprssed or abused women be in the long waiting lists for counselling. We can not let parents who do not know how to handle their young children suffer alone. We can help them.

Iranian Educaotrs Society for Families have clinical counsellors and we do not have any waiting list. We like to offer our best practices to those in need in a clear concept: Care.

We have the knowledge and expertise. More wishful thinking is to receive government funding for what we believe is a unique set of ideas and programs.

November 17,2009

www.middlepeace.com

Share

با که گوییم این درد را؟

شب گذشته با دوستی‌ در تهران صحبت می‌کردم، با وجود عواقب و خطرات صحبت در مورد اوضاع در تلفن، دوست شجاع و نازنینم شرایط را با دقت تشریح میکرد. این تفصیل شرایط نابسامان البته چیز دیگری جز نیاز به رساندن صدای خود به دیگری نیست، نیازی که مردم ما در ایران به خاطر آن جان، مال، و ناموس خود را با آمدن به خیابان‌ها ریسک میکنند.

این دوست بانوی محترمی حدود ۵۵ ساله است که عمری را به عنوان آموزگار در خدمت به فرزندان ایران زمین سپری کرد. پس از باز خرید اجباری با مبلغی بقیمت چند کیلو گوشت در این روزگار، ایشان روزگار خود را با تنگدستی ولی‌ سربلندی میگذرند. این بانوی محترم از مشاهدات خود از گرانی، ناا منی، فقر، فحشا، اعتیاد، و هتک حرمت مردم به هر صورتی‌ صحبت میکرد. در دلم می‌گفتم که عزیز دلم، این‌ها که دیگر بر همگان واضح است، ولی‌ از طرفی‌ با خود میجنگیدم که صحبت دوستم را قطع نکنم، چرا که شنیدن درد‌های این عزیزان در ایران کمکی‌ هر چند کوچک برای تخفیف اندکی‌ از همه آن فشارهای روحی میشود که دولت ظالم و از خدا بی‌خبر در ایران به مردم تحمیل کرده است.

پس از گزارشات اولیه دوستم از شلوغی‌های خیابانی و رفتن به تظاهرات گفت. از قرار هر چند خانواده با هم قرار میگذرند که به تظاهرات بروند که در مورد خطر بتواند از هم پشتیبانی‌ کنند. با وجود این، گویا، از این چند خانواده که این بانو با ایشان به بیرون میرفت، یک نفر هم نیست که در خیابان کتت، باتوم، مشت، چوب، و یا لگد از اجیران حکومتی نخورده باشد। به گونه‌ای گویا که کتک، فحش، زندان، شکنجه در بیدادگاه رژیم کنونی‌ دیگر برای مردم عادی شده و کسی‌ را از این همه ترسی‌ نیست.

در یکی‌ از همین روز‌ها (تظاهرات ۱۳ آبان) پسر جوان ۱۸-۱۹ ساله یکی‌ از این خانواده ها، گویا در تظاهرات در نقطه‌ای گیر سربازان یا سپاه می‌افتاد و آنقدر به سر و پای این پسر ضربه میزنند که ایشان بی‌ جان در گوش‌ای می‌افتاد. پس از لحظه مزدورانی که این جوان را کتک زده بودند، به ایشان امر میکنند که همان جا بماند و منتظر ماشین سپاه باشد. در کشاکش حمله سپاهیان به دیگر عابران، جوان که خونین و بی‌ جان بود، چشمش به یک سرباز عادی می‌افتاد که به ایشان علامت میدهد که فرار کند. در حالی‌ که چهار دست و پا، این جوان خود را روی زمین می‌کشید، ایشان به سختی خود را قاطی‌ جمیعت و مردم در حال فرار می‌کند و توسط مردم‌ای که شرایط را زود حدس میزدند، سریع ایشان را از محل دور کردند. دردناک اینست که این جوان حتئ قدرت فیزیکی هم برای فرار نداشته و با تمام درد و احساس ضعف، بزور خود را به روی زمین میکشد . در اینجا صدای دوست عزیزم در تهران قطع شد و متاسفانه سیل اشک هر دوی ما باز هم چیزی را عوض نمیکرد.

سوالی که این بانوی عزیز مطرح میکرد دردناک تر از اشکهای هر دو ما بود: “با که گوییم این درد را؟” پرسشی که در ذهن همه مردم در بند ما می‌گذرد: “واقعا با که گوییم این درد را و چاره کار ما چیست؟”

Share