Monthly Archives: July 2009

همدردی و عزادری

در حالی‌ که روزهای بسیار تاریک و ترسناکی در تاریخ میهن خود را پشت سر میگذاریم، هنوز چشم اندازی به پایان این همه جنایت، غم، و ماتم عمومی وجود ندارد। هنوز نمیدانیم که آیا این ملت باید در غم از دست دادن بیرحمانه عزیزان بیشتری این چنین بسوزد و بسازد، یا اینکه شب تاریک روزی به صبح نزدیک میشود। بیشماری از ما، در تمام این روزهای تاریک و پر از درد میندیشیم که چگونه این همه ظلم و جبر را از این سرنوشت اجباری ما ایرانیان بزداییم و به دست تاریخ بسپاریم. وقتی‌ که یک ملت در یک چنین مجموعه گسترده ای به زیر چکمه سیاه دلان و چماق داران فرستاده میشود، عزاداری یک نوع مقاومت در مقابل این فشار درد وشوک هیجانی بشمار میرود.

از طرف دیگر عزاداری برای عزیزان کشته شده به دست این تباه کاران، یک حق طبیعی مردم است.

نظر می‌رسد که اهریمن جوانان بیشتری را می‌خواهد قربانی خود خواهی‌ و تاریک اندیشی‌ خود کند، در حالی‌ که مردم ایران خسته از دست این اهریمن ستم کار نمیدانند به کجا پناه ببرند। در این میان آرش کمانگیر قصه ما همانا هزاران جوانانی هستند که تنها تیر ترکش ایشان همانا ایمان این دلاوران به آزادی و خوشبختی‌ است.

همدردی برای میهن در بند و ایرانیان عزادار، تنها راه مقابله با فشار عصبی این همه پریشانی و درد است. درود بر همه آنانی‌ که دل‌ برای این ملت میسوزانند.

Share

Mourning ceremony in Iran

For a long time our Iranian culture has respected certain customs when it comes to mourning.  Day 3 and day 7, and day 40 are those important days when family and friends get together to pay respect to the deceased one.  These days are a manifestation for dignity, care, love, greeting, value, and healing.   The level of anxiety over losing a loved one’s often is helped when a community is offering its support to the deceased family.
When a trauma hits, our Iranian tradition and Iranian culture appreciates a collective action to individuals, families, and communities in pain.  From a clinical stand point this collective response helps to lower the collective grief and loss, while individuals benefit from one another’s solidarity, compassion, and empathy.  In a large scale of trauma, when our people are being beaten on the streets, tortured in prisons, and life in general seem to be threatening, the mourning ceremonies are even more significant.
Our people have carried a huge psychological trauma due to 30 years of injustice while a collective mourning has not been possible.   Now the barriers imposed by government of Iran creating more harm when individuals and families have no way to get help for an emotional processing.
The violence and brutality to stop people from mourning will result in more damages to everyone’s mind and soul to a degree that people’s every day functioning is impacted. A growing level of pain, disappointment, frustration, anger, and resistance are all feeding a boiling pot, in which innocent people will only be more traumatized and left in a psychological chaos.
A collective mourning is people’s right to deal with their trauma.

July 30, 2009
www.middlepeace.com

Share

Lies

Lies, dishonesty, inaccuracy, corruption, falsifications, and deceptions have caused great pain in our Iranian lives during past decades.  Evidently the quality of life back home has been directly impacted by the obvious lies told by those in power.  Our sense of integrity is insulted when authorities keep telling lies about the truth, power struggles, and decisions made over every one’s heads.
There are no needs of examples of lies, because each one of us Iranians know multiple of them.
Now the question is how do we feel about lies? How are lies damaging out trust, worldview, perception, and integrity?  Remember when you were a child and some class mates spread a rumor about you. How did you feel? You wanted to do anything to help clarify the lies and proof that you are not what they think you are.
During past 30 years, our human agencies and our human rights activists have worked hard to raise awareness about the level of injustice and lies in our home country.
After the corrupted election now in June 2009, we Iranians are now facing a whole new situation.   Now the heartbreaking lies about the killings, torture, rapes, and arrests of dissenters in our home country have come to the forefronts of the whole world.
The damages of lying to a nation in this large scale are many.  The direct consequences of a systematic lying that we Iranians have witnessed are anger, pain, frustration, and sense of humiliation.  This deliberate and corrupted way of lying to people in order to control or manipulate them, has caused serious damages to the structure of our communities.  Now that our people in Iran have shown clear distance from their government, people just feel an overwhelming sense of anxiety when they hear the damaging and perpetuating lies about the situation.
The bold-faced lies about shootings on the streets and the brutalities we have witnessed through our TV screens are another harm to people’s well being. It seems that Iranian government has nothing else to do than fabrication and misleading of our people.
Lies allow a stream of widespread pain rushes to our bodies, souls and minds. Lies, censorship, brutalities, and more lies have been a negative circle in which fewer and fewer people can tolerate it.   Lying by those in power does however help the truth to come forward by itself.  Resistance, heroism, action, collective attention and protests have been unfolding as result of the lies about our nation, our communities, and our families.  May the truth be always the only thing we stand for.
July 29, 2009
www.middlepeace.com

Share

God is Great

 Metaphors in our Iranian culture and our daily life have multiple affiliations.  Currently, our people in Iran are struggling in the darkest time of the history.  People chant “allah-akbar or god is great,” a mantra that besides its religious connotations attracts hope in a frightening, unsafe, and hopeless time.  In a time when people are defenseless and under attack by militia, they call upon god as an effort to fight the injustice. “God is great” is a chant by which people leave the injustice in the hands of god who is supposed to be fair.  This is a peaceful chant because it helps people to stay away from violence and leave the criminals in the hands of god.
Chanting “god is great” creates a style of communication when surviving psychologically, defending self and supporting others have an enormous meaning.  This chant involves unity, solidarity, collective conscious, and engagement for the purpose of change.
Perpetually, Iranians have used metaphors to deal with hardship of life, to increase their resistance and to revitalize their strength. The “god is great” metaphor has a nurturing potential when the cruelty imposed on people seem to be insurmountable. In centuries Iranians have referred the “bad guys” to the god, a source of energy which helps people find peace under the circumstances.
Chanting “god is great” assists our people to have self-confidence while asking a higher power for support. This is a positive statement that has clear message, a positive tone of voice, and a path for releasing the tension. While people’s life are at risk and in the hands of criminals whose main goal is to hurt them, then chanting is only way out to show a legitimate anger and protest.  When a government is against its own people, then citizens try to stay emotionally stable with finding one another’s support.

This chant opens up a door for empathy for self and others, while validating god as a higher power takes the desperation away.

July 28, 2009
www.middlepeace.com

Share

درد تاریخی‌

ندای عدالت خواهی‌ در میهن ما ایران قرن‌ها است که در گلو خفه میشود। این بغض‌های ناشکفته و در گلو مانده اما یک درد تاریخی‌ در شاهراه اصلی‌ تنفسی میهن ما ایران بوجود آورده، که دیگر هیچ کس را یارای خفه کردن آن نیست। این درد تاریخی‌ شامل تجاوز اقشار گوناگون به جان، مال، ناموس، اندیشه، و ارزش انسانی‌ ما ایرانیان است که در طول صد‌ها سال باعث شکاف احساسی‌ در هویت ایرانی‌ ما شده است। این درد تاریخی‌ را میشود دنبال کرد و در این امتداد به سی‌ سال اخیر و شرایط کنونی‌ قالب بر سرنوشت مردمان ما و میهن ما رسید، شرایطی که قابل لمس و مشاهده است. این درد همانا منعکس کننده صدای مادران زجر کشیده است، دختران‌ای که به ایشان تجاوز شده،

مادرانی که فرزند در اعدام‌ها و زندان‌ها از دست داده‌اند، پدرانی که در بند کشیده شده‌اند و در بند‌ها جان باخته اند، انسان‌های که در خیابان‌ها به زیر شلاق و بی‌ حرمتی کشانده شده‌اند، و ناله فرزندان یتیم شده بدست دولتمردانی که قول عدل الهی و ایمان را میدهند.

این درد تاریخی‌ آنچنان ضربه‌ای بر پیکر ستم کشیده میهن ما زده است، که تنها التیام آن باز کردن درهای حقیقت و عدالت و برقرای قانون وقانون مندی است। این خیل انسان‌های درد کشیده و آسیب دیده از این درد تاریخی‌ را دیگر نمی‌شود کنترل کرد، چراکه دادخواهی، همدردی، و همدلی با ایشان در یک چهارچوب جدید و متغیر از گذشته یک امر حیاتی و غیر قابل انکار است। تا آن روز.

Share

Global day of action for Iran

July 25, 2009 was the day for action for Iran.  Around the world, Iranians and non Iranians attended rallies to support the movement for freedom and democracy in Iran.  This day was about telling the world what humanity stands for.  Over two kilometer of a green scroll in Paris was a phenomenon to be proud of.  People around the world singed their names on that scroll to show their lack of confidence on a deplorable situation where an unelected president tries to stay in power with help of brutality against our people in Iran.  The global day of action was truly manifestation of people’s power.  This day was the continued action as result of last weeks of protests and screams for help.  It is certainly significant to appreciate the support from the international community for the human rights movement in Iran and for Iranians.  This day had another interesting point, which was about unity and solidarity for what is right.  Gratefully we can notice that the world is moving more towards human rights and moving away from violence and brutality.

July 26, 2009
www.middlepeace.com

Share

روز همدردی و حمایت انسانی

امروز ۲۵ ژولای ۲۰۰۹، روز همدردی و حمایت انسانی‌ در تمامی‌ این پهنهٔ گیتی‌ است برای ایرانیان در بند و در زنجیر در میهن با خاک و خون کشیده شده ما ایران। ایرانیان و طرفداران حقوق بشر در بیشتر از ۱۶۰ شهر مختلف با خیابانها میایند که مخالفت خود را با دزدی رای انسانها در ایران و خشونت دولت ایران با مردم ما را با نمایش بگذارند। این همایش در سطح دنیا یک مقوله جدید در تاریخ مبارزات مردم ما برای حق و مدنیت است। اینجاست که میشود احساس کرد که ما ایرانیان با دنیا متصل هستیم و این نیاز با بودن با دیگران با هیچ گونه برچسب و اتهامی سازش ندارد. زیباترین پدیده‌ای که تاثیر فراوانی‌ بر افکار عموم دنیا دارد، این است که نسلهای جوان ما که خارج از ایران متولد شده اند، خود را در این مبارزات سهیم می‌دانند و گوی پیشی‌ را از ما ربوده اند. شرکت زنان شجاع ایرانی‌ همچنین باعث احترام جوامع غربی بوده و خواهد بود، چرا که زنان ایرانی‌ را سی‌ سال است که در پشت صحنه نگاه داشته و چهره واقعی‌ ایشان را دور از حقایق میهن ما نگاه داشته بودند.

درود بر مردم خوب ما ایران که این چنین حقانیت خود را به دنیا ثابت کرده اند و این چنین انسان‌های مترقی دنیا را با خود در یک مسیر دارند। همدردی و همدلی ما ایرانیان با یک دیگر و با مردم میهن خویش بدون شک باعث پیشرفت و تمرین دمکراسی خواهد بود. با امید برگشتن امید، صلح، احترام، و مدنیت با میهن ما ایران.

Share

Making sense of what is happening in Iran

UNSEC 1674: RESPONSIBILITY TO PROTECT POPULATIONS FROM GENOCIDE & CRIMES AGAINST HUMANITY…

WHAT IS GENOCIDE?

The 1948 United Nations Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide:

Any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnic, racial, or religious group as such:

•    killing members of the group;
•    causing serious bodily or mental harm to members of the group;
•    deliberately inflicting on the group conditions of life, calculated to bring about its physical destruction in whole or in part;
•    imposing measures intended to prevent births within the group;
•    [and] forcibly transferring children of the group to another group
The 30 years and continuous acts of genocide in Iran:
Past 30 years, the Islamic regime of Iran has killed huge number of our people, those who by the regime’s standards are not “Muslim” and not part of the close group of authorities defined as the “most trusted.” Although we understand that the religion as Islam is not the issue, however the perception of this regime to force people to accept this religion is what should be focused on.
A vast number of Iranian dissidents have during past 30 years perished, killed, seriously harmed due to barbaric punishments such as bodily mutilations, and psychological attacks on people’s whole being.  This regime has forcibly moved children from families who were called “monafeghin” and transferred to families of Islamic background.  These children, whose parents were killed, hanged, executed, and / or jailed in a longer time, were moved from families to be raised as a true “Muslim.”

Gregory Stanton’s “8 Steps to Genocide”
•    Classification of them and us
•    Symbolization for propaganda
•    Dehumanization
•    Organization of genocidal groups
•    Polarization to get killers ready
•    Preparation, including separation of victims
•    Extermination
•    Denial

Islamic regime of Iran has deliberately, gradually, plan-fully, and by ideology has classified our Iranian nation as “those” who are non Muslims and not trusted, in oppose to “us” who are the authorities and those in power.  This regime has for 30 years committed crimes against all those who were considered to be “secular” and therefore “non-Muslim.” This wide spread and large group of individuals includes minorities, ethical groups, and women in particular.

At this point the level of hatred and animosity by the current regime of Iran against women is known to the world.  It is significant to view the general actions towards gender apartheid and the mass killing of people who are supposedly polarized in the Iranian society.  Basiji’s killing our women is due to the level of training to target those women who are not alike what this regime wants women to be; suppressed.  According to UN definition we can find numerous examples of public punishments and killings of men and women who were not part of regime’s circle of “trust.” Therefore what is going on in Iran is a systematic, continuous, and planned act of genocide against a nation who fights for their rights as being human.
Dehumanization of individuals belonging to various school of thoughts, political groups, or social class has all occurred in a well-organized, publicized, ongoing and legalized action by this regime for past 30 years.
While this regime, its leaders, and most of its authorities have been feeding, organizing, and training militia groups, they have knowingly done so in order to kill, silent, and destroy individuals, families, and communities who are in their mind non-Muslim.

The threat of having killers out there on the streets and the act of unleashing these militia who crack down people have been one constant and static part of this regime.
In an enormous of cases the militia or morality police on the streets have stopped couples, separated women from their partners, killed and raped women, and never been accountable for anything.
These women who have been killed, tortured, arrested, jailed, raped, and punished, have all belong to the secular group of civilians. The regime of “Islam” in Iran has one main goal and that is about exterminating all those who are not alike them: the secular groups nationwide.
Denial is one big issue that regime has always had, never admitted to any crime, never accepted any role in killing, horrifying, and destroying large groups of our nation.
ACCORDING to THE UN DEFINITION ABOVE AND ALL OTHER EXISTING DOCUMENTS THAT UN GENERALS AGREE UPON, HOW CAN WE SAY WHAT IS HAPPENING IN IRAN IS NOT A GENOCIDE?
PLEASE ANSWER THIS ONE QUESTION: HOW YOU CAN JUSTIFY THE MASS KILLING OF OUR IRANIAN PEOPLE BY A REGIME WHO DOES CLASSIFY PEOPLE AS IT’S ENEMY?
OUR IRANIAN PEOPLE NEED HELP, NOW OR THE WEST WILL HAVE ANOTHER RWANDA UNFOLDING IN IRAN.

After making a comparison between the United Nations own definition of Genocide and the reality of events in Iran, we have no other way than wondering why the 30 years of people’s suffering has not been recognized as an act of genocide?

July 24, 2009
www.middlepeace.com

Share

پند و اندرز دادن

فرهنگ نصیحت مدت زمانی‌ است که در دنیای مترقی استفاده نمی‌شود। پند و اندرز دادن یک شیوه کهنه و بیمار است که بیگمان از زمانی‌ ریشه می‌گیرد که مردم معتقد بودند عقل و معرفت نزد انسان‌های خاصی‌ است । ।امروزه میدانیم که هر یک فرد شخصیتی است مستقل و قادر به تصمیم گیری و تصمیم گیری بر سرنوشت خویشتن। در حقیقت احترام به حقوق انسانی‌ در این دنیای پیشرفته به این جایگاه رسیده است که هر یک فرد حق انتخاب آزاد در امور خویشتن را دارد.

نصیحت کردن و یا امر کردن یک فرد که خود را بزرگتر و بنابر این خردمند تر از دیگران می‌بیند، تنها قدرت گرفتن کسی‌ است که نیاز به بزرگ تر بودن دارد। این فرد نصیحت می‌کند چرا که خود خواهانه میپندرد که دیگران زیر دست هستند و محتاج به هدایت شدن। وقتی اجازه میدهیم کسی‌ ما را نصیحت کند، در این راه ما قدرت زیادی به فردی میدهیم که می‌خواهد بگوید که ایشان بیشتر میداند। فردی که نصیحت می‌کند دیگران را کوچک می‌بیند، در نتیجه نصیحت از بالا به پایین و یا از بزرگتر به کوچک تر یک گفتگوی یک طرفه و بی‌ ارزش است। در مورد فرد ناصح؛ سؤ استفاده از این فرهنگ، یعنی عوض کردن رأی یک فرد از راه پند و اندرز دادن، چیزی به غیر از گرفتن اعتماد به نفس دیگری نیست. حالا این پرسش مطرح میشود که چگونه فرزندان خود را تربیت کنیم؟ این مطلبی است که نیاز به تامل در مورد اصل نصیحت کردن دارد.

فردی که خود نمی‌تواند تصمیم بگیرد و به مشورت به دیگری می‌پردازد، میتواند با کمی‌ گفتمان نیاز‌های خویش را ارزش یابی‌ کند اگر که فرد مخاطب از نصیحت کردن دست بردارد। در بیشترموارد فرد پند دهنده می‌گوید: “من فقط خوبت را می‌خواهم” در نتیجه فرد پند گیرنده باید باور کند که این راهی‌ که به ایشان نشان داده میشود بهترین است । متاًسفانه و بیگمان این روش ناشایست و حتا غیر اخلاقی‌ در جامعه ایرانی‌ ما قرنهای متمادی رنج و عذاب همیشگی برای مردمان سرزمین ما بوجود آورده است। در این گذرگاه شایسته است که احترام به انسان را گسترش دهیم و از تمامی‌ کسانی‌ که به ایشان در هر زمانی‌ پند و انرز دادیم دلجویی کنیم। اجازه دهیم که کوچک ترن خود از طریق تجربه، اندیشه، و تامل سرنوشت خود را در دست بگیرند। با این راهکار باید خاطر نشان کرد که هر گونه شورای مصلحت در هر سطحی به تمامیت انسانی‌ ما لطمه میزند। پند و اندرز دادن همیشه به انکار شعور، فکر، احساس، و نگرش دیگری میانجامد। به جای پند و اندرز دادن میشود سوال کرد: شما چه می‌خواهید؟

اکنون بجاست که به تعریف مشورت کردن بپردازیم، امری که بسیار با گرفتن پند و اندرز و یا خواستن نصیحت متقایر است.

مشاورت گرفتن یک نوع قدم برداشتن در راه تغییر و یا پیشگیری از تصمیم نسنجیده، و پیشرفت در رشد شخصیتی قلمداد میشود। جلسات مشاوره بای یک مشاور بالینی امکان یافتن درکی جدید از خویش و آگاهی‌ به دانش یا بینش درون را فراهم میاورد। پیش از هر نکته دیگر در یک جلسه مشاوره، فرد به توانی‌‌های خویش با دید جدید تری نگاه می‌کند که خود زمینه‌ای برای یافتن هدف و امید در حل مسائل پیچیده زندگی می‌باشد।

پند و اندرز دادن بصورتی یک برخورد امری از شخصی‌ در مقام “دانا” به فردی زیردست و یا “نادان” است، در حالی‌ که مشاوره گرفتن آنهم به صورت حرفه‌ای یک برخورد انسان با انسان است. در این نوع گفتگوی فرد با فرد، مشورت راهگشای تنفس احساسی‌ و فکری برای شخصی‌ است که نیاز به بازبینی خویش دارد.

Share

نه یعنی نه

در فرهنگ جدید دنیای متمدن عموما گفته میشود که “نه یعنی نه“। این جمله یا عبارت در جواب کسانی‌ گفته میشود که از شنیدن کلمه نه و یا به عبارتی از جواب منفی‌ شنیدن خوشحال نمیشوند و هر کاری میکنند که نه را به بله تبدیل کنند। خوب البته انسان‌های مترقی دنیا در مقابل جواب نه سعی‌ میکنند که دلیل خود را برای قبول شدن نشان بدهند تا در تصمیم نهایی تاثیر گذار باشد. در همین زمینه وقتی‌ کهپاسخ نه به هر دلالی تبدیل به بله نمی‌شود، انسان سالم با عقل سلیم قبول می‌کند که بیشتر بکوشد که در نوبتی دوباره از روش بهتری برای قبولی خود استفاده کند।حالا، چگونه است که دولت مردان مستبد کلمه نه را نمی‌تواند قبول کند؟

چرا پاسخ نه و یا جواب ردّ مردم به یک دولت این همه برای آن دولت سنگین تمام میشود؟

چرا بجای رفتار شایسته این مردان چمقداران را به خیابان میفرستند که جواب نه را بله تبدیل کنند؟ مگر در کجای دنیا میشود به زور حکومت کرد؟

در هر صورت نه واقعا یعنی نه، بخصوص در شرایطی که دولت مردانی ثابت کرده باشند که جز تنفر از مردم خویش کار دیگر بلد نیستند। نه یعنی نه.


Share