Monthly Archives: May 2009

Woman in the Refuge Camp

In our refugee camp

I met this woman
everyday disturbed
clearly sad

She had no name
she had lost her soul

A soul without peace
her peace out of see
she walked and walked
inside the borders of the green land
to turn days into the nights
and nights into the days

The motionless life

The anxious times

She walked and walked
to process her past
to cure the doubt

To settle with the mistrust

She walked and walked
to ease the nostalgic pain
to capture the disruption

She was a woman

Integrity in doubt

Inadequate and less than

She walked and walked
never said “hi” back
to my “hi”
maybe once
maybe twice
only with her lifeless eyes
only with her lips
that barley moved
she was a woman
forced to leave

Inadequate and less than

She was a woman
pushed to the edges of no one

The cross line of confusion

The internalized sense of oppression

She walked and walked

Inside the borders of the green land
she walked and walked
one foot in front of the other

And she told soundless stories
in the miles of remorse
I met this woman
felt her despair
never said “hi” back
maybe once
maybe twice
only with her far reaching eyes
yet she walked and walked
to turn days into the nights
and nights into the days

in the observer eyes
she was hurt
she was a woman
she walked and walked

She lived in our refugee camp

And I never saw her again.

Stockholm 1996
Poran Poregbal


This poem is about a woman who in a refugee camp the mid summer of 1987.



In our Iranian community we have no discussion about bullying.  Translation of this word in our language does not show the seriousness of this topic.  Bullying is mostly misunderstood as “jokes” or as “just being funny” type of action.  In our culture it is easy to laugh at or ignore many hard topics such as bullying.  Victims of bullying could be anyone who is considered to be less than others.   Our exaggerated respect for social status does allow bullying becoming a top to down way of ordering orders.  Our jokes definitely reflect our way of thinking, acting, and feeling. Just to remind us of how bullying look like in our culture, take a moment to think of how we call one another based on the person’s personal attributes. We choose words and they have a meaning. This is a conscious way of bullying, even if we think it is a funny way of calling another person a name.

There are people who will argue with this write and say I am taking things too seriously. However we have to think of how we are victimizing others on a daily basis just by some minimal actions that are called: bullying.  It is time to learn what is right and what is wrong.

May 21, 2009


Resiliency and Hope

Internal Emotional Check Up: Resiliency

Resiliency is about having the strength of helping someone else although you feel miserable and distressed. Resiliency involves sacrifices, hard work, hope, optimism, and survival skills.

You may possibly be in awe of how you would regain your strength after hardships have turned your life upside down. There are stories of bravery and human resiliency that might give us all the energy to look around and look beyond our own conditions.

Being a therapist it is my privilege to hear and witness various stories of strengths and resiliency despite all the odds. At times there are narratives and life experiences that make you question how on earth this person would ever be able to recover.

Moving along, we might recall comments, feedbacks, and stories of older generations who fought the deepest and darkest human despair of the time. At times, we hear those people confirming on moments they had lost all hope while they were willing to do anything to stay strong.

Considering the cultural shock and the tremendous amount of traumas that we Iranians have experiences and still witness on a daily basis, it is significant to open up this dialogue with reference to our own resiliency, the Iranian one. Why not?

As a child when we would fall on the ground or when we hurt ourselves, our grandparents would comment that: “You fall and become stronger” or “she would grow and forget’ or “he will become stronger now.”

Back then, we had no idea of those comments and feedbacks we would hear from our elders.

Every culture creates its own domains or definitions of resiliency. For us Iranians we learn to become stronger and become resilient through some hidden words, unspoken poetries, wrapped language in metaphors and cultural restraints.

We become stronger We eat the apple that should not be eaten; the uneatable apple however tastes better than many of the eatable ones.

Resiliency starts there when people think of how: “That did not last and this will not last either.’

This is a marvelous sentence, a metaphor that comes from a common sense that has place in archetypes we have been passed on through the history. This sentence offers peace in the moment, mindfulness, hope, strength, and a positive energy.

Through our silent, peaceful, and internalized fight with the darkness, we may try to explore our own hope for a better future. When “That’ did not last means that “This” will for sure not last, so why losing hope?


Domestic Violence

In the discussion about domestic violence we Iranians are behind or it is easier to say that we have never really dealt with this heavy topic.  As much as women rights are a political concern causing fears for men in control, yet women’s rights in relationship is backed up with a complex load of multiple factors.  First of all because of years of oppression our women have internalized the sexism, the discrimination, and the biased laws against their being-in-the-world.  Mainly domestic violence among our Iranian families are hidden and kept in darkness of family matters.  Secondly relationships between man and woman or between partners have no health and human definition in our culture.  Finally we have lost the difference between right and wrong. What can be done? Education and Education, this is our only and last hope.
May 8, 2009


نقش مهم پدر بودن

از مهاجرت هر چه سخن بگویم باز هم کم گفته ایم. ما ایرانیان مهاجرت خود را هنوز که هنوز است

باور نکرده ایم و بسیار اندک یا پیش و پا افتاده به بحث و یافتن راهکار‌های مناسب برای تطابق در این شرایط پرداخته ایم.

با گرفتن جشن عید نوروز، سیزده بدر، و مراسم دیگر ما سعی‌ بر زنده نگاه داشتن فرهنگ خود می‌کنیم، ولی‌ ازپژوهشی عمیق در مورد عوض شدن راه و راسم زندگی ما ایرانیان پرهیز می‌کنیم.

از انجایی که این دهکده جهانی‌ به ما اجازه میدهد که مردان برخی‌ از خانواده‌های ایرانی‌ در ایران کار کنند تا که همسر و فرزندان ایشان در کانادا یا دیگر کشور‌های غربی زندگی کنند، مهاجرت هنوز امری قریب است.

جالب توجه است که در بین کمتر گروهی از مردمان دنیا این چنین مهاجرتی امکان پذیر است.

پدرانی که در ایران کار میکنند تا هزینه مسکن و تحصیلات و دیگر مخارج خانواده خود را در این طرف دنیا بپردازند.

البته نمی‌توان کتمان کرد که شرایط برعکس هم وجود داشته باشد، ولی‌ توجه این نوشته کوتاه بر نقش پدر است.

با اینکه بسیاری از پدران وظیفه نان آوری خانواده را به خوبی‌ انجام میدهند، ولی‌ پرسشی مطرح میشود که وظیفه سرپرستی، محبت، و حمایت پدرانه چگونه عرض یابی‌ میشود؟ مطرح کردن این پرسش که وظیفه و نقش پدر بودن چیست شاید کمی‌ دردناک باشد، ولی‌ ما نمیتوانیم هزاران نوجوان و جوان ایرانی‌ را که بدون پدر در خارج از ایران زندگی‌ میکنند فراموش کنیم.

البته در بحث نقش مهم پدر بودن با توجه به تعداد بیشمار پدران غایب، ما وارد دلایل گوناگون این غیبت خارج از مسئله کار و تامین درامد خانواده نمیشویم. در این بحث روی سخن ما به پدرانی که به راههای ناعادلانه از خانوادهها جدا میشوند نیست. همچنین ما متوجه هستیم که بسیار پدرانی هستند که به اجبار از فرزندان خود جدا میشوند، و یا موانعی خارج از اختیار ایشان شانس زندگی در کنار فرزندان را از ایشان میگیرد.

هر چند که شرایط اجتماعی ما ایرانیان به اندازه سیصدو شصت درجه با همه ملیت‌های دیگر فرق می‌کند، ولی‌ نیاز فرزندان انسان به داشتن پدری توانا و حاضر و همیطور مادری مهربان و آموزنده، همیشه وجود داشته و خواهد داشت.

دیده میشود که تعداد بسیاری از خانواده‌های ایرانی‌، در گذرگاه این سی‌ سال بهم ریخته گی نظام فرهنگی‌ و ملیتی ما، نوجوانان و جوانان خود را تنها در اقصا نقاط دنیای پهناورمسکن میدهند هر چند که پدر یا گاهی مادر و یا هر دو در ایران کار میکنند.

به روشنی میشود دید که مهاجرت این گونه , نه تنها به نفع جوانان ایرانی‌ ما نیست، بلکه نقش سرپرستی پدر و مادر به زیر سوال میرود.

واضح است که مهاجرت و دلیل آن یک پدیده بسیار پیچیده است، ولی‌ نقش پدر بودن تعریف خاص خود را دارد. بحث غیبت پدران و نقش فعال آنان در زندگی جوان ایرانی‌ نیاز به تحقیق و برسی‌ بیشتر دارد، اما در یک قالب کلی‌ از طریق مشاهده و تجربه میشود به اهمیت این جریان اشاره کرد. در این میان، بسیاری فرزندان بین مادران مقیم در کانادا یا دیگر کشورهای غربی و پدران شاغل در ایران در حل حرکت و مهاجرت دائم هستند.

اینجاست که میشود این پرسش را مطرح کرد که در این صورت ثبات، آرامش، برنامه ریزی برای آینده، و استقلال فردی، حرکت خلاق برای این نسل همیشه در حرکت کجا میرود؟

این جوانان که از داشتن پدری همدم به دلایلی محروم بوده‌اند، چگونه پدران و مدرانی برای فرزندان خود خواهند بود؟ مهاجرت ابعاد پیچیده بسیاری دارد که از دریچه چشم فرهنگی‌ ما پنهان مانده. امید که بتوانیم این آگاهی‌ را بوجود آوردیم که فرزندان ما به وجود پدران و مدرانی حاضر و فعال در کنار خود احتیاج دارند.

شاد باشید

پوران پور اقبال


Abscent Fathers

Absent fathers in our communities is not a new phenomenon.  Absent fathers in migration time is however a new concept.  Past thirty years we Iranians have lost the notion of nuclear families forever.  As much as the forceful migration is a factor, still we have no idea how much our parenting style has changed to the better and worse perhaps.
Migration and Diaspora among us Iranians impact not only our individual lives, but also our parenting duties.    There are a huge number of our Iranian children and youth living out of Iran, who have an absent father.  If back in those old days a few men would live elsewhere because of jobs, today thousands of families separate by choice or due to many societal problems.   Today many Iranian families are separated across continents, countries, and cities.  As much as absent fathers have excuses for not being with their children, yet single parenting for Iranian mothers create multiple problems.
There are fathers who are living and working in Iran. They come and visit their families wherever they are and they pay the costs of living for their families. Some others send their families abroad first hoping to join the family in a better time.
However, what about the fathering as a present, active, and interactive role?  Iranian men who for some reason are not available to support their growing youth, have less to say when it comes to the choice these youth make.  Sending money and encouraging children to attend universities may seem an ideal hard work for Iranian men, however their lack of understanding of these young children’s need are outstanding.  Money and universities are not doing what a parent can do. We miss the concept of giving our children a good start.  Migration has really caused us huge challenges, in all areas of life.  What is the solution? Hard to say.
May 4, 2009


تشویش و یا نگرانی

تشویش، دلواپسی، اضطراب و یا نگرانی همه دلیلی‌ برای یک نا توانی‌ فیزیکی‌، فکری، روانی‌، و احساسی‌ است که متاثر از راه و روش زندگی‌ و نوع برخورد به مسائل روزمره میتواند به اشکال متفاوت بروز کنند.

تشویش و یا نگرانی یک حوصله و یا حالت بودن است در شرایط فشار،خستگی‌ فکری یا بدنی، ناراحتی‌، سنگینی‌ احساسی‌، و یا شرایط بیم و هراسمیتوانند چند برابر شوند.

وجود تشویش درونی تاثیر مستقیم بر فیزیک بدن ما می‌گذرد واحساس طپش قلب فراوان، لرزش، رعشه، تکان غیر عادی، احتیاط بیش از اندازه، گوش بزنگی نگران کننده، و یا حرکت متسی چشمیاز عوارض محسوس بشمار میروند.. گاهی اوقات علائم احساسی‌ از ترس شباهت زیادی به ناراحتی‌ قلبی دارد و فرد میتواند سراسیمه خود را به دکتر نشان دهد. در صورتی‌ که علائم بسیار شباهت دارند و کمک لازم همیشه از راه دارو‌درمانی نیست..

به نوعی وقتی‌ که به زبان روزمره اعلام می‌کنیم که دل و دماغ انجام کاری نداریم، ما از یک احساس نافذ و پیگیر صحبت می‌کنیم که حالت وجودی و بودن ما را به زیر سوال میبرد. تشویش و نگرانی و یا اضطراب اگر طولانی مدت باشد میتواند به ریشه بیماری روحی تبدیل شود، و در این مقطع زندگی‌ روز مره و وظایف کاری فرد دچار اختلال میشود. احساس تشویش و یا نگرانی همیچ دلیل بیرونی ندارد، ولی‌ ترس حاکی‌ از وجود یک خطر خارجی‌ و یا احساس این خطر در وجود فرد است. نگرانی در مورد انجام یک کار در آینده و یا ترس از نتایج یک کار احساسی‌ عادی است، ولی‌ اگر این احساس همیشگی‌ و طولانی مدت باشد و فرد را از عملکرد‌های خویش باز نگاه دارد،، آنگاه فرد نیاز به درمان دارد.

آگاهی ‌ توانا ایی‌ میا فریند..

پوران پور اقبال


فرق حوصله با احساس:

در شرایطی ما احساس کم حوصلگی یا “سر دماغ نبودن” می‌کنیم. در تجربه این احساس، ما یک فکری را هم که وابسته به این احساس است در ذهن خود میپرورا نیم. گاهی، فکر اینکه چه مقدار از رفتار دیگری رنج می‌بریم، میتواند به تشدید احساس سر خوردگی و یا آزردگی خاطر بیافزاید. در این روحیه شرایط فیزیکی ما دچار تغییر و تحول میشوند؛ هورمون‌های منفی‌ بیشتر تولید شده و رفتار ما متاثر از احساسات ما دگرگون میشوند.

حوصله ، حالت بودن ماست، این حالت مداوم است و پیگیر یا نافذ.

احساس یا محرک نفس، نتیجه تجربه کردن ماست که به شکلی‌ بیان میشود. احساس شبیه هوایی‌ است که در منا طق مختلف میتواند ابری، آفتابی، صاف، و یا گرفته باشد.

حوصله یک نشانه است، یا یک علامت برای رفتار – گفتار – و احساس ما در یک مسائل مشخص در صورتی‌ که احساس نمایان گر هوای درون وجود ماست.

افراد دمدمی مزاج به دلایلی فاقد کنترل احساسی‌ و حوصله هستند، به همین دلیل هم هیچگاه نمی‌شود حوصله و یا عواطف اینافراد را پیشبینی‌ کرد.

به امید با حوصله بودن و کنترل احساسات.

پوران پور اقبال


بر رسی‌‌ همه جانبه زندگی‌ افراد

تاریخ علم روانشناسی‌ برمیگردد به دنیای فلسفه، معرفت، و دنیایی که سوال مهم دانشمندان این بود که ما چه هستیم، چگونه بوجود آمده ایم، چگونه میدانیم، از کجا میاییم و به کجا میرویم. در قرن هیجدهم دید تحقیق علمی‌ به افرادی بود که بطور ناگهانی و یا در یک دوران طولانی مدت رفتارهای عجیب از خود نشان میدادند. گروه مورد توجه زنانی بود که به قول فروید، هیستریک بودند و یا دچار تشنج و تنش‌های عصبی بودند. در دنیای که فرق بین نرمال و غیر نرمال نامشخس است، باید بدانیم که علم روانشناسی به‌ بر رسی‌‌ کلی‌ و همه جانبه زندگی شخصی‌ افراد می‌ پردازد تا بتواند شناخت نسبی‌از رفتارها، افکار، و روابط بین انسانی‌ که دچار اختلال میشوند به دست آورد. .

برای درک مقوله ادراک، درک و یا شناخت، بایستی بدانیم که تشکیل، داشتن، و ترجمه احساس به اشکال مختلف صورت می‌گیرد. درک از یک جسم، یک بحث، یک واقعه، و یا یک احساس نیاز به درک احساسی‌ و یا داشتن تصویر از فرم، شکل، الگو، نقش، و دیگر خصوصیت این پدیده داریم. این مشاهده، تجربه، آگاهی‌، و دریافت , زمانی‌ کامل میشود که ما از احساسات لمسی, چشای، شنوی، بینایی، وادرکی خود بهره ببریم تا یک تصویر در ذهن خود بوجود بیاوریم. ما زمانی‌ می‌‌اموزیم که تغییری در تجربیات خود که همه جانبه هستند، احساس کنیم. شناخت مفاهیم، پذیرفتن قواعد زندگی، و بها دادن به ارزش‌های انسانی‌ همه از همین دریچه آموخته میشوند و با تمرین درونی میشوند.

افکار ما عموما به ما میگویند که در یک شرایط خاص چه احساسی‌ خواهیم داشت و نوع این احساس چه می‌باشد. گاهی اوقات افکار ما بدور از رفتارهای ما عمل میکنند، یعنی‌ رفتار و افکار ما در دو سیر متفاوت میچرخاند. فکر ما در هنگام انجام کارهای خود به خودی به دور از رفتار عمل میکنند. بطور مثل در هنگام رانندگی‌ و یا شرایط دیگر که ما بدون فکر کاری را انجام میدهیم. همه ما یک سری رفتار‌ها را مرتب در مغز خود تکرار می‌کنیم و یا در فکر خود آنهارا پرورش میدهیم. توقعات ما از زندگی، دید ما به دیگران، طرز فکر ما نسبت به شروع و پیدایش یک احساس تشویش، همه و همه در کنترل ما بر فکر و رفتار تاثیر می‌گذرد. در مجموع میشود گفت که اعتقادات عمیق و درونی ما نسبت به زندگی گاهی ما را و وامیدارد که آن چیزی را که از آن وهمه داریم برایمان واقعی‌ می‌کند.

چیزی که امرزه از طریق راه‌های علمی‌ ثابت شده است این است که افکار منفی‌ رفتار‌های ما را به سمت هیجان اضافه میکشد و این خود احساسات آشفته را دامن میزند.

سلامتی‌ روح و روان، جسم و جان ما همه به این امر مرتبط است که ما چگونه میندیشیم.

به امید داشتن تجربیات هر چه بهتر در هر روز زندگی‌.

پوران پور اقبال